Om deze week af te sluiten een persoonlijk verhaal, wat ik afgelopen week aan mijn zoon vertelde en waarmee mij ineens duidelijk werd waarom ondernemen, en de vrijheid die daar bij hoort, zo goed bij mij past.
Als klein meisje (zie voor je: een meisje van een jaar of zes, zeven, lang haar met pony) wilde ik bij het circus. Ik wilde niets liever dan aan de trapeze werken. Niet dat ik zo’n held was, integendeel, maar niets leek me heerlijker dan in de nok van een circustent in de lucht te ‘zweven’. Nou was dat natuurlijk niet iets wat ik thuis uit kon proberen. Ook toen al was ik echter probleemoplossend ingesteld. De haken waar de schommel aan hing, daar kon ik toch ook met m’n leren haarbanden aan hangen? Een paar keer lukt het en voelde ik me de koning te rijk. Tot de haarbanden knapten en ik op m’n rug viel.
Middelbare school. Niets leek me erger dan een baan van 9 tot 5. Vastbesloten was ik om dat nooit te gaan doen. Wat ik dan wel wilde wist ik niet zo goed. Kortom, lang gestudeerd (Universiteit en daarna ook nog Kunstacademie), dus op m’n 28e was ik een keer klaar voor de arbeidsmarkt. Het 1e idee was om voor mezelf te beginnen en mooi docu’s te gaan maken. Van 9 tot 5 op een kantoor zitten wilde ik nog steeds niet. Het liep anders. Ik kreeg een baan, ‘bij de tv’, en werkte zo’n 60 uur in de week. Eén schrale troost: het was nooit van 9 tot 5.
Nu werk ik dan eindelijk voor mezelf. Ik maak nog steeds lange dagen, maar heb wel de vrijheid om ze zelf in te delen en om de klussen aan te nemen die bij mij passen en die ik leuk vind om te doen. De vraag die ik vaak stel aan mensen die ik begeleid: “wat wilde je worden als klein kind?” is dus zo gek nog niet. Ik ben weliswaar niet bij het circus gaan werken, maar heb wel de vrijheid die ik wil.
Wat is jullie verhaal, waarom zijn jullie gaan ondernemen? Deel het met me, dan maken we daar een mooi e-book van!
0 reacties:
Een reactie plaatsen